Verslag van de achterbank!

Schoolreisjesgevoel maakte van ons meester toen we op donderdag 13 juli 2006 rond negen uur ’s morgens richting Vliegclub Rotterdam (VCR) reden. Er stond ons een avontuur te wachten. Een heus vliegavontuur. Anderhalf jaar geleden opperden we voorzichtig het plan: “zouden we niet eens een rondje Engeland -Kanaaleilanden - Franse invasiestranden kunnen vliegen?” “Natuurlijk is dat mogelijk”, zei Hans (van Geffen), vriend en vliegmaatje van Koos (Herrewijnen). “Dat is een leuke variatie op alle Aerobatics-vluchtjes die ik maak….en die jullie soms met mij meemaken”.

Maar eerst werd Koos ziek.

En het herstel nam lange tijd in beslag.

Uiteindelijk werden de plannen in mei 2006 concreter. Er werd een route uitgestippeld. Gepuzzeld werd op de keus van een vliegtuig, de beschikbaarheid werd gecheckt, het gewicht werd gecontroleerd (hoeveel bagage zouden we mee kunnen nemen en paste Koos z’n rolstoel in de kist), vliegkaarten werden gekocht en voor de verschillende overnachtingen hotels benaderd. Hans groeide uit tot een reisagentschap die zijn weerga niet kent…

En nu was het dus zover.

De PH-SVR een ultramoderne (slechts 200 vlieguren en net terug van een servicebeurt) Diamond Star DA 40 TDI  stond klaar. Het weer was goed. En we hadden er zin in.     

Om 11.00 uur vertrokken we. Hans links, Koos rechts voorin.

Ondergetekende had de hele achterbank ter beschikking, wat reuze prettig was in verband met alle meegesleepte foto en filmapparatuur….

Een vloeiende take-off waarna we via de Zeeuwse kust, Oostende, Koksijde en Duinkerken bij Calais aankwamen waar we op 3500 ft hoogte over de Kerncentrale heen mochten. Daar vandaan over het kanaal. We hadden de Franse kust nog niet verlaten of zagen aan de overkant de Engelse Krijtrotsen liggen… Het zicht was werkelijk fenomenaal, de hemel boven zee strak blauw… En die zee zelf zo mogelijk nog blauwer met veel scheepvaartverkeer. Vliegen boven zee is zo allesbehalve saai en monotoon. En het is een hele speciale ervaring, met zijn drieën in zo’n heel klein notendopachtig vliegtuig hoog boven zee…

Ondertussen werd, naarmate de Franse kust een steeds smaller streepje werd, de kust van Engeland zichtbaarder en de krijtrotsen (bij Dover) indrukwekkender. Omgekeerd evenredig zou je kunnen zeggen…  Eenmaal bij Dover vlogen we strak langs de kust op zo’n 500 ft om een goed zicht te hebben op die machtige rotsen. Wow, onvergetelijk…

Vervolgens koersten we naar Lydd waar we om 11.45 uur (locale tijd) landden.. Het was niet de landing die Hans in petto had. Ondefinieerbaar motorgedrag maakte dat Hans genoodzaakt was een glide-landing te maken. Er was dus duidelijk iets niet goed met de PH-SVR. En Hans nam direct de beslissing: “met deze kist gaan we niet verder”! Er werd gebeld met de vliegclub… Er werd teruggebeld. Er werd veel koffie gedronken en er werd gepuzzeld op wat er nou precies aan de hand kon zijn met de Diamond. Elektronisch werd alles ge-reset, er werden opties doorgesproken, variërend van monteurs in de omgeving die het probleem op zouden kunnen lossen tot het invliegen van een monteur uit Rotterdam. En natuurlijk werd gekeken of het mogelijk was om een vervangende kist te regelen… En welke zou dat dan moeten zijn? Want Koos z’n rolstoel moest natuurlijk ook passen … Misschien moesten we uiteindelijk wel terug met een lijnvlucht… Maar de Vliegclub Rotterdam  kwam met een schitterend voorstel. Een monteur en twee vliegers zouden komen met de PH-SVQ, een Robin DR 400, en terug vliegen met de SVR zodat wij verder konden met de SVQ. Wat een geweldige club, wat een service…

Het werd overigens nog wel knijp met de tijd. Het vliegveld Lydd sluit om 19.00 uur. De Q kwam binnen om 18.00 uur en de R moest toch uiterlijk om 18.45 weg zijn. (Na zevenen vertrekken kost op Lydd £ 300,-- en dat moest natuurlijk voorkomen worden.) Oke, het was kantje boord, maar om 18.45 vertrokken de heren met de SVR, ons achterlatend met de SVQ. Om 19.48 kregen we bericht dat ze over 20 minuten op Rotterdam zouden landen…. Zij waren in elk geval weer veilig over het kanaal!

Wij namen een taxi naar een inderhaast geregeld Hotel (Premier Travel Inn) in Ashford (North) Waar we prima kamers (begane grond!)  kregen en onze buiken rond aten in het Beefeater restaurant.

Dag 2

Vroeg op! En na een sober maar niet minder voedzaam Continental Breakfast per taxi naar vliegveld Lydd waar we om 9.25 uur aan kwamen. Prachtig weer onderweg,  maar de meteo moest uiteraard definitief uitsluitsel geven. Het zag er allemaal goed uit. Het vliegplan (Lydd – Shoreham) kon dus ingediend en om 11.45 uur pakten we de bagage in de PH SVQ. Echt, een heerlijke kist. Maar we moesten nu wel de wielen van Koos zijn rolstoel afhalen, anders paste die niet in het bagagegedeelte. Voor de tassen en andere spullen werd de helft van de achterbank gereserveerd.  De ruimte achterin was daardoor wel wat krapper, maar niet minder comfortabel… En onze reis kon in elk geval voortgezet worden.

Om 12.00 uur kregen we permissie om te vertrekken. De take-off was tamelijk bumpy . Maar we klommen al snel naar zo’n 1500 ft. en draaiden richting kust, waar we onze tocht langs de krijtrotsen voortzetten. Heel veel “ah’s”,  “oh’s” en nog meer “wows, wat mooi”…. We passeerden Hastings, Eastbourne en Brighton met de niet te missen Palace pier die vermoedelijk dagelijks duizenden toeristen trekt. En zelfs hoog in de lucht is te zien dat pootje baden in Brighton een sjieke aangelegenheid is….  

We landden om 12.45 uur op vliegveld Shoreham. Een redelijk groot veld met een schitterend luchthavengebouw wat in 1936 was geopend door de toenmalige burgemeester van Brighton. Het veld zelf was kennelijk al sinds 1909 in gebruik, getuige de foto’s die in de hal van het gebouw hangen. (Opgemerkt moet nog dat de stijldetails, die zo typerend zijn voor de tijd waarin het gebouw werd neergezet, bewaard zijn gebleven. Het geheel roept beslist nostalgische gevoelens op).

In het restaurant waren veel bezoekers, ook gewoon uit de omgeving van Brighton. Dat maakte de sfeer prettig druk en gezellig. De koffie is er trouwens goed en de broodjes zijn kolossaal…Vóór het luchthavengebouw is ook nog een museum wat alleszins de moeite van het bezoeken waard is.

Rond 13.45 uur diende Hans het volgende vliegplan in (Shoreham-Dunkeswell). En om 14.30 uur vertrokken we en lieten Brighton’s luchthaven Shoreham achter ons. We draaiden linksom naar de kust óver de kerk die hoog op een heuvel precies tegenover het veld ligt, waarna we koers zetten naar the Isle of Wight. We passeerden Worthing, Bognor Regis en vlogen bij Selsey “de hoek om” waar we door een enorme windvlaag gegrepen werden. Koos, die al zo ongeveer vanaf Lydd (let je wel even op je neus-stand!!!) vloog, wist de kist weer razendsnel recht te trekken. Maar het was wel even schrikken… 

We vlogen verder langs de kust tot aan Portsmouth waar we overstaken naar the Isle of Wight. Er zijn wat verboden gebieden op Wight, dus was het zorgvuldig navigeren geblazen… Maar uiteindelijk kwamen we aan de westkant van het eiland bij de Needles waar we geruime tijd rondcirkelden voor de oh zo belangrijke fotografische bewijzen dat we er echt waren geweest…   

Vanaf the Isle of Wight richting Bournemouth vanwaar we in een min of meer rechte lijn naar Dunkeswell vlogen. Daar om 16.15 uur een behoorlijk heftige landing op een veld wat op zo’n 800 ft boven de zeespiegel ligt. Grappig is het beste woord wat past bij het vliegveld Dunkeswell…. Er wordt parachute gesprongen. Er zijn zwevers. En ze tappen een heerlijk biertje wat ons bijzonder goed van pas kwam, want we hadden na zo’n lange warme dag dorst….

Een vriendelijke taxichauffeur bracht ons via een geweldige sight-seeing route naar de Awliscombe Inn (in het gelijknamige plaatsje) waar Hans twee kamers had geregeld. De enige twee kamers….We huurden dus het hele hotel. Hoe decadent.   

Maar het was er goed toeven en ze hebben een prima keuken….

Dag 3

Na een zeer uitgebreid English Breakfast met alle toeters en bellen (“no thank you ma’am, no porridge for me” maar wel “yes, I love bacon and eggs”), reden we om 10.00 uur met de taxi naar het vliegveld. De streek rond Dunkeswell is pittoresk, vriendelijk en zeer groen. Ik beloofde mezelf hier ooit terug te komen…..

Eenmaal op het veld moesten er nog wat dingen doorgesproken, bekeken en uiteindelijk ook besloten worden. Al een paar dagen voerde Hans druk overleg met de luchthaven op Guernsey (de volgende stop op onze trip) of de overtocht over het kanaal überhaupt verantwoord was en of de landing op het vliegveld niet teveel problemen op zou leveren. Het weer in het kanaal kan vrij onverwacht omslaan. En op de kanaaleilanden zelf hebben de weergoden ook een tamelijk wispelturig karakter…Maar de verwachtingen waren goed en er werd volop medewerking toegezegd door de luchtverkeersleiding op Guernsey. De kogel ging dus door de kerk, het vliegplan werd ingediend en we vertrokken om 12.00 uur van Dunkeswell waarna we direct koers zetten richting Berry Head.  Daar begonnen we om 12.25 uur aan de overtocht. Om 12.50 uur was Engeland achter ons verdwenen. En voor ons een muur met boven veel blauw/grijs en onder heel veel grijs/blauw… Geen horizon dus. Maar wel een zeer helder zicht op de zee onder ons getuige de schepen die we zo nu en dan ver beneden ons zagen varen …. Om 12.55 uur een zwarte vlek in de verte. Ha, dat moest Guernsey zijn. Het was toen overigens nog wel minstens een half uur vliegen. Bij Guernsey volgde Hans strikt de aanwijzingen van de toren op, waardoor we direct toestemming kregen om (geheel naar eigen inzicht en tussen de grote airliners door!) te gaan landen. Al die tijd natuurlijk ontzettend intensief radioverkeer. Maar gelukkig geen vermoeiende circuitjes draaien. Wel hele heftige rolwinden (33 knopen) die maakten dat we soms bijna stil in de lucht hingen. Door die heftige rolwinden voelde de landing als roeien in een piepklein roeibootje in de volle branding bij windkracht 8...... Erg bumpy dus. We zaten echt met z’n drieën te puffen. Maar het was een unieke ervaring. En de landing om 13.25 uur was, gelet op de omstandigheden, beslist strak te noemen. Wat kan die Hans vliegen zeg!    

Tja, en toen zetten we dus voet op Guernsey bodem. Er moesten natuurlijk eerst allerlei  formaliteiten afgehandeld worden, er werd een taxi besteld en de kist werd, niet te vergeten, goed vastgesjord want een straffe bries op het eiland. Maar daarna via een toeristische route naar het hotel. Onderweg vooral smalle (anderhalve auto breed) weggetjes met aan beide zijden hoge heggen, waardoor het zicht in de bochten allerbelabberdst is. Maar we hadden een chauffeuse die, behalve leuk, vrolijk en veel te vertellen had, ook nog eens geweldig kon rijden. Het SunnyDene Country hotel was erg Guernsey-like met een zwembad, een ruime tuin met ligstoelen, prettige kamers (deels rolstoeltoegankelijk), een prima restaurant en “ha, een bar” waar men heerlijke biertjes en zeer smakelijke Franse wijntjes schonk….

Dag 4

Op deze schitterende zondag en laatste dag van onze “kanaaltrip” maakte ondergetekende voor dag en dauw een wandeling naar EN over de beroemde cliffs van Guernsey die er in de vroege ochtendzon adembenemend mooi bij lagen. De wandeling was stil te noemen, ondanks wind, zee en het gekrijs van meeuwen die vochten om een gevangen visje. Hoe anders dan in Nederland waar ook op zondagsmorgen om zeven uur de auto’s door de straten scheuren… Terug in het hotel een zeer stevig ontbijt waarna we om 9.00 uur naar het vliegveld vertrokken. Hans diende een vluchtplan in, er werd getankt en om 10.45 uur (Engelse tijd!) kozen we het luchtruim en zetten koers richting Jersey waarbij we het eiland Sark passeerden. Nog één keer keken we om naar Guernsey, dat nog rustig lag wakker te worden in het vroege zondagochtendzonnetje. Daarna de overtocht naar Frankrijk waar we over het Parc Regional des Marais du Cotentin et du Bessin naar het noord-oosten vlogen naar Ste. Mère-Eglise. Na een rondje om de kerk (inderdaad MET parachutist), naar zee. Eerst kregen we Utah Beach te zien. Daarna zakten we bij Pointe du Hoc naar 700 ft. We passeerden Omaha Beach, de Amerikaanse Erebegraafplaats, de Batterie Longues, Gold Beach, Juno Beach en draaiden bij Sword Beach richting Caen, zodat we recht op de Pegasus brug afvlogen… Vanaf Caen richting Deauville waar we om 13.26 (Europese tijd) landden. De temperatuur was inmiddels tot zo’n graad of dertig opgelopen. Dus het was tijd voor een hapje en heel veel drankjes! Nu is Deauville-Airport niet bepaald rolstoelvriendelijk. Het restaurant bevindt zich op de eerste verdieping en er is geen lift. Rolstoeltoiletten zijn er evenmin te vinden. Er moest dus een hoop geïmproviseerd worden. Maar we zijn niet voor een gat te vangen. En uiteindelijk hingen we om 14.50 uur, ontlast, verkwikt en opgepept, weer in de lucht.  

Eerst een stuk langs de kust, we passeerden de brug bij Le Havre, vlogen onder het vliegveld door en pikten nog een stukje krijtrotsen mee. Daarna was de stuurknuppel weer voor Koos die met een ruime bocht landinwaarts om de kerncentrales bij Calais heen, naar Le Touquet vloog, waar we om 16.15 uur landden. Wat is dat een gezellig veld zeg….Sfeervol en aangenaam druk met bezoekers uit binnen en buitenland. En het voelde lekker om even de benen te strekken.

Om 17.20 uur vertrokken we voor het laatste stuk van onze kanaaltrip. We vlogen strak langs de kust van België omhoog. Het was erg druk op de stranden. Veel zonaanbidders, veel zwemmers en de nodige watersporters. Opmerkelijk was de strakke horizon boven de Noordzee. Zo zie je het maar zelden! Bij Zeebruggge een rondje boven de havens en toen in een rechte lijn naar Rotterdam. Heel grappig was dat we toestemming kregen van de toren om rechtstreeks door te vliegen naar final, gelijk de airliners die op Rotterdam landen. Hans ging zo ongeveer uit zijn dak! Om 19.10 uur zette hij de PH SVQ aan de grond en waren we weer thuis met de wereld aan verhalen en ervaringen, drie uur film, 250 foto’s en een buitengewoon voldaan gevoel. Ja, ik ben beslist een bevoorrecht mens! 

Josien Vos

Nb. Na een paar dagen bleek dat de motorstoring van de PH SVR veroorzaakt was door kortsluiting in een schakelaar, waardoor het vliegtuig tijdens de landing spontaan met een zelf-check begon. Het probleem werd opgelost door een beschermkapje over de schakelaar te plaatsen.